Mijn derde column over non verbale communicatie wil ik jullie graag meenemen in het observeren van de ander. De actualiteit verteld ons dat het formeren is ”geploft” Veel tijd en energie ingestoken, maar niet het gewenste resultaat. Op veel punten overeenstemming echter op migratie niet.

Spel? Absoluut. Graag zou ik eens aan tafel willen zitten bij dergelijke onderhandelingen. Politici worden getraind in o.a. hun non verbale communicatie. Bij dergelijke gesprekken is het lekken of juist bewust sturen van lichaamstaal goed waar te nemen. Een niet getraind oog zal zeggen, ik krijg een onderbuik gevoel bij die persoon of bij het geen wat net verteld is. Na een korte training herken je de lichaamstaal die gepaard gaat met onze communicatie. Herken je ‘red-flags’ of juist het uitblijven van emotie.

Formeren is afwegen tussen: gunnen we elkaar het succes of is het met de hakken in het zand. Wat halen we binnen, wat geven we weg. Worden we door de kiezer straks afgerekend zoals de PVDA? Een spel zonder winnaars. In ieder geval, winst is onbekend. Maar het spel vinden alle politici leuk, een masochistisch volkje. Ze horen zich zelf graag praten en het zieltjes winnen staat boven aan. De één verkoopt zijn boodschap beter dan de ander, maar de meesten varen er wel bij om de ander in een hoek te drijven. Om het dus over hun eigen partij programma te hebben en daarin concessies te doen vergt veel takt. Ben je er aan tafel op grote lijnen uit met de eventuele coalitie partners, dan moet je het verhaal nog verkopen aan de achterban.

Takt, is het lezen van de ander, goeie timing hebben, de juiste toon en ondersteunende lichaamstaal toevoegen. Allemaal zaken die je niet van nature in gelijke proporties mee krijgt, maar wel heel goed te leren valt. Wil je die betere ouder, collega, onderhandelaar of leidinggevende zijn. Na twee dagen trainen kijk je geheel anders naar gesprekken die je nu dagelijks voert. Moet je daarna eens kijken wat je in 61 dagen kan presteren en formeren!