Het lezen van lichaamstaal.

  • Als er direct gevaar dreigt, dan is dat in de meeste gevallen zichtbaar en voelbaar. Het is dan vluchten, vechten of verstijven. Ieder mens verschilt hierin.
  • Onze open en gesloten houding komt voort uit het beschermen van onze organen en vitale delen.
  • Zo is het begroeten een uitvloeisel van het laten zien dat we geen wapens in onze handen hebben.

Kortom vanuit onze pre-historie zijn wij bedreven in het lezen van elkaars non verbale communicatie. Echter zijn wij veel te veel waarde gaan hechten aan het verbale deel.

In het debat tussen Nixon en Kennedy uit 1960 werd het duidelijk dat het non verbale deel belangrijker was dan het verbale deel. De radio luisteraars benoemde Nixon als winnaar terwijl de TV kijker Kennedy de voorkeur gaf. Dit zette wetenschappers aan het werk en het bestuderen van lichaamstaal werd o.a. door Paul Ekman groots aangepakt in de jaren daarna. Inmiddels weten we veel en ontwikkelen we mooie trainingen om jou een betere communicator te maken. Het is niet moeilijk, succesvolle mensen zijn er vaak van nature al sterk in, maar luisteren niet altijd naar wat ze zien.

Terug naar Kennedy vs Nixon, Nixon bewoog ongemakkelijk, zweette veel en zag er vermoeid uit. Daar wordt je op afgerekend door het publiek. Met die wetenschap huren onze politici mediatrainers en lichaamstaal experts in om hun boodschap goed over te leren brengen. Het helpt.

Herkenbaar is ook dat je tijdens of na een gesprek een “onderbuik gevoel” over houdt. Op dat moment klopte de non verbale kant niet met het verbale deel van het gesprek. Bij jonge kinderen moet het verbuigen van de waarheid nog erg getraind worden, des te jonger ze zijn des te makkelijker er door heen te prikken is en vinden we dit vaak zeer aandoenlijk.

Ze worden er beter in en als ze de puber leeftijd hebben weet je niet meer zo eenvoudig het verschil te herkennen.

Vertel je meerdere keren met veel overtuiging een verdraaid verhaal, zo sterk dat je zelf in de nieuwe waarheid gaat geloven is ook de lichaamstaal er van overtuigd dat je verhaal congruent is en laat je niet zien dat je liegt. Daar kunnen we ons wel een voorstelling van maken, persoonlijk heb ik ook hier direct een associatie bij in mijn kennissenkring. Buiten deze uitzondering om is het liegen goed te herkennen als je weet waar je op moet letten.

Als ik mijzelf introduceer als trainer van non verbale communicatie, krijg ik bijna altijd dezelfde reactie. ”O dan moet ik oppassen wat ik zeg”, of ”ik zal niet gesloten gaan zitten”.  We kunnen het allemaal, maar wat jammer dat dit nooit een vak is geweest op school. Schrijven en lezen is veel lastiger aan te leren. Het naar boven halen van onze kennis inzake lichaamstaal is leuk en een eenvoudig proces. We kunnen het allemaal!